CINZAS TRALAS CORTINAS

As cinzas do día agocháronse tralas cortinas.
No silencio da noite, no recreo desta vida,
aínda os meus oídos pitan a grave inxustiza
que atormenta ó inferno que me toca a escondidas.

Un feitizo de bruxería me engule no sono,
onde eu paseo leda lonxe da realidade.
A pesares de todo, logro acariciar o toxo
que para min un día foi a rosa da soidade.

Xa no corazón desta fraga o sol quenta o corpo,
a brisa xoga e esperta a mente e a fantasía.
A auga do río refresca o meu cándido rostro...
Mais o frío puñal do xeo rematará coa alegría.

Un estrondo logra espertarme, outra vez é día.
Meu marido ó meu carón, durme en honor á harmonía,
mentres eu busco a miña alma e o meu corpo con vida,
e agocho, coma que non o ve, as cinzas tralas cortinas.

                                          Marta Ramos Mallo

                                     A Coruña 1986

Esta poesía de Marta Ramos foi a elixida para ser a poesía do mes de Xullo en www.poesiagalega.com